Özlemek bazen sessiz bir alışkanlık gibi yerleşiyor insana. Apansız, yerli yersiz, farkında bile olmadan aklına düşüyor bir anı, bir cümle, bir bakış. Her şey yolundaymış gibi devam ederken, içten içe eksik kalan bir yer olduğunu hatırlatıyor.
Belki de özlemek, sevmenin en sade hâli. Talep etmeyen, sadece var olan. İçten, sessiz ve gerçek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder