Kaybolunca zifiri gecelerde,
Gözlerin, ışığım olur, Kurtarırdı beni.
Hislenirdim;
Hasretim olurdun.
Hapsolunca benliğim;
En ücra korkularda,
Gülüşün, bir kılavuz.
Bulur, çıkarırdı beni.
Kavuşurdum;
Vuslatım olurdun...
Coşunca gönlüm bir dalga misali
Uçsuz bucaksız denizlerde,
Nefesin, sakin bir liman.
Kollarını açardı;
Sığınırdım, uslanırdım;
Durağım olurdun.
Sensizlik bir çığlık gibi...
Yankılanırken sokaklarımda
Sesin, feryadım olur;
Dizilirdi mısralarıma.
Seslenirdim.
İsyanım olurdun.
Yankılanırken sokaklarımda
Sesin, feryadım olur;
Dizilirdi mısralarıma.
Seslenirdim.
İsyanım olurdun.
Ve adı “sen” olan bu şehirde
Tüm kokular senin artık.
Tüm gülüşler sende,
Ve tüm yollar sana çıkıyor.
Artık, şehir de sensin; şiir de…
Ferhat ASLAN
Ocak, 2013
Tüm gülüşler sende,
Ve tüm yollar sana çıkıyor.
Artık, şehir de sensin; şiir de…
Ferhat ASLAN
Ocak, 2013
güzel olmuş eline sağlık bu arada şehir hangisi merak ettim:))
YanıtlaSilTeşekkür ederim, beğenmene sevindim :)
YanıtlaSilBöylesi bir güzelliği tek bir şehire indirgeyemedim henüz, yar nerdeyse şehir orada haliyle :)
çok politik bir cevap ya hadi neyse:))
YanıtlaSilYar neredeyse şehir orda. Selam sana
YanıtlaSil