Mürdüm...

Son yedi yıldır belki de en çok gördüğüm renk ve doku budur abilerim, ablalalarım...
Acilin, Doğumhanenin ve bilumum hastane köşelerinin -garip bir şekilde- vazgeçilmez kanepe rengidir kendisi.
Bahsi geçen sürenin büyük kısmını -geceler ekseriyetle- hastane dolaylarında ve bu kanepelerde geçiren biri olarak yatağımı bile yadırgarım onların yüzünden.
"Cefa olmadan sefa olmaz" sözündeki cefanın ev sahibi olarak bu rengi dokuyana, işleyene, alana, satana ve daha nice mürdümlere selam eder, raptiyelerinden öperim.